Τα μάτια της ήταν γαλάζια -φωτεινά!- ο ήχος της φωνής της δυνατός και ακέραιος, συχνά χαμογελούσε, δεν αφαιρείτο, κοιτούσε συνεχώς προς το μέρος μου, οι προτάσεις της εκστομίζονταν σα να γράφονται την ίδια στιγμή – κανένα ρήμα δεν πετιόταν, τα ουσιαστικά και τα επίθετα στη σωστή τους θέση, ο προφορικός λόγος μετατρεπόταν σε γραπτό αυτόματα. «Δεν θα πούμε πολιτικά, ε;», μου είχε πει καθισμένη στο γραφείο της, στο «Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών» της οδού Φρυνίχου, στην Πλάκα, εκείνο το μεσημέρι μιας συννεφιασμένης Πέμπτης του Φεβρουαρίου του 2016, που συναντηθήκαμε. «Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα πολιτικά», της είχα αναφέρει και χαμογέλασε ανακουφισμένη. «Ωστόσο, θα ήθελα να μου απαντήσετε σε κάτι παρεμφερές: Πιστεύετε πως η Κύπρος είναι Ελλάδα;». «Ο Τσαρούχης είπε πως