Στις 22 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον θάνατο του Θεόδωρου Παπαδόπουλου, του «πρύτανη των Κυπρίων ιστορικών» με τη διεθνή ακτινοβολία κι επίδραση. Και αποτελεί η επέτειος αυτή μια ευκαιρία για μνημόνευση μέσα από το αρχείο του αλλά και αναμνήσεις συνεργατών και οικείων του.

Είχα την τύχη να τον συναντήσω το 2013, στο γραφείο του, στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, σκυμμένο πάνω από έγγραφα, σχεδόν κρυμμένο πίσω από βιβλία και φακέλους, μικρόσωμο, απλό, σοφό και ήρεμο. Ενθύμια της συζήτησης η προλογισμένη από τον ίδιο «Η Εκκλησία της Κύπρου επί Τουρκοκρατίας» (Ανδρέα Μιτσίδη), η προσήνεια και η έμπρακτη προτροπή για αφοσίωση στην ιστορική έρευνα, ιδίως για την Κύπρο.

«Θεωρώ μέγιστη τιμή και εξαιρετικό προνόμιο τη γνωριμία –τελειώνοντας το Λύκειο– και φιλία με τον αείμνηστο Θεόδωρο Παπαδόπουλο, ο οποίος αγάπησε τον τόπο μας με ενάργεια. Συνδύαζε χαρισματικά την εθνική αυτοσυνειδησία με σκέψη έντονα κυπριολογική και οικουμενική», εξηγεί ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Χριστοδούλου, Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Βάσα Κοιλανίου το 1921. Πατέρας του ήταν ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, πρώτος διευθυντής του Ελενείου και μητέρα του η Φωτεινή Αχ. Αργυρίδου. Αφού τελείωσε το Ελένειο, φοίτησε στο