Της Σοφίας Ιωάννου
Ζούμε σε μια εποχή που οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας παρασύρουν σε έναν αέναο αγώνα δρόμου, όπου η ταχύτητα και η αδιάκοπη παραγωγικότητα έχουν γίνει η νέα κανονικότητα. Από τη Λευκωσία μέχρι τη Λεμεσό και τις υπόλοιπες πόλεις μας, οι δρόμοι γεμίζουν νωρίς το πρωί με ανθρώπους που κουβαλούν στο βλέμμα τους το άγχος της επόμενης προθεσμίας, της επόμενης υποχρέωσης. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πότε ακριβώς ξεχάσαμε την τέχνη του να επιβραδύνουμε, να καθόμαστε για λίγο σιωπηλοί και να απολαμβάνουμε τα μικρά, αθόρυβα δώρα που μας προσφέρει η ζωή γύρω μας. Η ανάγκη να τα προλάβουμε όλα, να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών και να χτίσουμε μια αψεγάδιαστη εικόνα στα κοινωνικά δίκτυα, μας απομακρύνει επικίνδυνα από τον ίδιο μας τον εαυτό και από τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά.
Οι ανθρώπινες σχέσεις, άλλωστε, δεν έχουν ανάγκη από μεγαλόπνοα σχέδια ούτε από τέλειες συνθήκες για να ανθίσουν. Έχουν ανάγκη από ουσιαστική παρουσία, από ένα ζεστό χαμόγελο, από μια ειλικρινή αγκαλιά που γιατρεύει τη κούραση μιας δύσκολης μέρας στη δουλειά. Όμως, πόσες φορές δεν πιάσαμε τους εαυτούς μας να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι με φίλους ή με την οικογένειά μας, έχοντας το μυαλό μας καρφωμένο στην οθόνη ενός κινητού τηλεφώνου, αγωνιώντας για τα e-mails που περιμένουν απάντηση ή για τις εκκρεμότητες της επόμενης μέρας; Αυτή η αόρατη διασύνδεση μας απομονώνει τελικά, μετατρέποντάς μας σε μοναχικούς θεατές της ίδιας μας της ζωής, ενώ ο χρόνος κυλάει ανεπιστρεπτί. Αξίζει πραγματικά να θυσιάζουμε τις πιο τρυφερές μας στιγμές στον βωμό μιας αέναης τελειότητας που δεν ικανοποιεί ποτέ κανέναν;
Ήρθε η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας και να κάνουμε χώρο για την αυθεντικότητα και την τρυφερότητα στη ζωή μας. Δεν είναι αδυναμία να παραδεχόμαστε ότι κουραστήκαμε, ούτε είναι αποτυχία να επιλέξουμε την ηρεμία αντί για τον θόρυβο. Ας δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να αναπνεύσει, να περπατήσει στη φύση, να ακούσει το κύμα σε μια παραλία της Πάφου ή της Λάρνακας, χωρίς σκοπό και χωρίς χρονόμετρο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που θα θυμόμαστε δεν είναι οι ατελείωτες λίστες με τις δουλειές που διεκπεραιώσαμε, αλλά οι στιγμές που γελάσαμε με την ψυχή μας, τα βλέμματα αγάπης που ανταλλάξαμε και η ζεστασιά των ανθρώπων που κάνουν την καρδιά μας να νιώθει ασφαλής.
