Η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να εφαρμόσει μια εξωτερική πολιτική βασισμένη αποκλειστικά σε οικονομικά ανταλλάγματα φαίνεται να προσκρούει στην πραγματικότητα των γεωπολιτικών συγκρούσεων. Μέσω της λεγόμενης «διπλωματίας του δολαρίου», ο Αμερικανός Πρόεδρος επιχειρεί να δελεάσει αυταρχικά καθεστώτα και ηγέτες με επενδυτικά σχέδια, προσδοκώντας ότι το οικονομικό κέρδος θα υπερισχύσει των ιδεολογικών ή στρατηγικών τους επιδιώξεων. Ωστόσο, η ιστορία των τελευταίων ετών δείχνει ότι η στρατηγική αυτή αποτυγχάνει παταγωδώς απέναντι σε ηγέτες που θέτουν τη διατήρηση της εξουσίας πάνω από την οικονομική ευημερία των χωρών τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσέγγιση προς τη Βόρεια Κορέα, τη Χαμάς και το Ιράν, όπου οι υποσχέσεις για ανάπτυξη και πολυτελείς επενδύσεις δεν κατάφεραν να κάμψουν τη στάση τους. Ενώ ο Λευκός Οίκος προωθεί οράματα για μια «Ριβιέρα στη Γάζα» ή οικονομική ανασυγκρότηση, οι εμπλεκόμενοι δρώντες συνεχίζουν να επενδύουν σε εξοπλισμούς και περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Η αδυναμία του Τραμπ να κατανοήσει ότι οι δικτάτορες δεν λειτουργούν με όρους ελεύθερης αγοράς καθιστά την προσέγγισή του όχι μόνο αναποτελεσματική, αλλά και επικίνδυνη για τη διεθνή ασφάλεια.
Παράλληλα, η ανάμειξη ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων της οικογένειας Τραμπ και των συνεργατών τους με την κρατική πολιτική εγείρει σοβαρά ερωτήματα περί διαφάνειας και σύγκρουσης συμφερόντων. Η προσπάθεια πώλησης περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής Lukoil, με τη συμμετοχή προσώπων από τον στενό κύκλο του Προέδρου, αποτελεί την κορύφωση μιας πολιτικής όπου τα δημόσια αξιώματα χρησιμοποιούνται για την προώθηση ιδιωτικών κερδών. Τελικά, η «διπλωματία του δολαρίου» αποδεικνύεται ένα εργαλείο που δεν μπορεί να αγοράσει τη σταθερότητα, αποκαλύπτοντας τα όρια της συναλλακτικής λογικής στη διεθνή σκηνή.
