Της Σοφίας Ιωάννου
Καθώς οι ρυθμοί της καθημερινότητας στην Κύπρο επιταχύνονται, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν έχουμε χάσει την επαφή με το πιο πολύτιμο στοιχείο της κοινωνικής μας συνοχής: την ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση. Στις λεωφόρους της Λευκωσίας ή στα πολυσύχναστα σοκάκια της Λεμεσού, οι άνθρωποι μοιάζουν συχνά να κινούνται σε παράλληλες γραμμές, βυθισμένοι στις οθόνες τους και στο άγχος της επόμενης υποχρέωσης. Η απουσία του βλέμματος, του χαμόγελου στον άγνωστο ή μιας απλής χειρονομίας καλοσύνης, δημιουργεί μια αόρατη απόσταση που μας απομονώνει, παρά την τεχνολογική μας εγγύτητα.
Η πρόσφατη έξαρση περιστατικών μισαλλοδοξίας και βίας που βλέπουμε γύρω μας, δεν είναι παρά το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει κουραστεί να ακούει. Όταν σταματάμε να βλέπουμε τον «άλλον» ως άνθρωπο με τις δικές του αγωνίες, όνειρα και πληγές, τότε ο φόβος και η καχυποψία παίρνουν τη θέση της κατανόησης. Η ενσυναίσθηση δεν είναι μια αφηρημένη έννοια για τα βιβλία ψυχολογίας, αλλά η πρακτική στάση ζωής που οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στις γειτονιές μας, στα σχολεία και στους χώρους εργασίας μας, για να μην αφήσουμε το μίσος να ριζώσει ανάμεσά μας.
Ας επιλέξουμε, λοιπόν, να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τον συνάνθρωπό μας σήμερα. Μια μικρή πράξη ευγένειας, μια στιγμή υπομονής στην κίνηση ή μια ειλικρινής ερώτηση για το πώς νιώθει ο διπλανός μας, μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στην τοξικότητα της εποχής. Η ομορφιά της Κύπρου δεν κρύβεται μόνο στα τοπία της, αλλά στην καρδιά των ανθρώπων της, αρκεί να της επιτρέψουμε να χτυπήσει ξανά με ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Ας χτίσουμε γέφυρες εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο τείχη, γιατί στο τέλος της ημέρας, η κοινωνία μας είναι το καθρέφτισμα των δικών μας επιλογών.