Άποψη
Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης δεν αποτελεί απλώς μια τυπική γραφειοκρατική πράξη, αλλά μια ηχηρή ράπισμα στη στρατηγική του Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη. Ενώ η Αθήνα επένδυε στο αφήγημα των «ήρεμων νερών» και στη διατήρηση ενός διαλόγου με την Άγκυρα που υποτίθεται πως θα οδηγούσε σε αποκλιμάκωση, η Τουρκία εργαζόταν μεθοδικά στο πεδίο, προσεγγίζοντας την πλευρά του Χαφτάρ και ανατρέποντας τις προηγούμενες αποφάσεις του λιβυκού κοινοβουλίου. Η αδράνεια της ελληνικής διπλωματίας απέναντι στην ανατολική Λιβύη αποδεικνύεται μοιραία, καθώς η Τουρκία κατάφερε να νομιμοποιήσει στα μάτια της λιβυκής Βουλής ένα μνημόνιο που η ίδια η Ελλάδα ορθώς χαρακτηρίζει παράνομο και ανυπόστατο. Πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε μπροστά στην τουρκική διπλωματική διείσδυση, βαφτίζοντας την αποτυχία ως «διαχείριση»;
Η Κύπρος στο στόχαστρο και η ανάγκη για ριζική αναθεώρηση
Για την Κυπριακή Δημοκρατία, η εξέλιξη αυτή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως εργαλείο για να αμφισβητεί συστηματικά τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο, υπονομεύοντας την κυριαρχία μας. Η αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη αφήνει την Κύπρο εκτεθειμένη σε μια κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα που δεν αναγνωρίζει σύνορα. Οι τηλεφωνικές επαφές του κ. Γεραπετρίτη με τον Κύπριο ΥΠΕΞ και τον Αιγύπτιο ομόλογό του, μετά το γεγονός, μοιάζουν με κινήσεις εντυπωσιασμού που έρχονται κατόπιν εορτής. Η διπλωματία δεν ασκείται με ανακοινώσεις καταδίκης εκ των υστέρων, αλλά με προληπτική δράση και ισχυρές συμμαχίες που δεν αφήνουν κενά στους αντιπάλους μας.
Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη η ελληνική εξωτερική πολιτική να εγκαταλείψει την παθητική στάση και να περάσει σε μια ενεργή, επιθετική διπλωματία. Η Αθήνα οφείλει να εντείνει τις πιέσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για έμπρακτες κυρώσεις και να αναπτύξει άμεσο δίαυλο επικοινωνίας με τη Βεγγάζη, αναδεικνύοντας το κόστος που συνεπάγεται για τη Λιβύη η ευθυγράμμιση με τις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις. Η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει καταρρεύσει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Αν ο κ. Γεραπετρίτης δεν μπορεί να εγγυηθεί την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων απέναντι σε τέτοιες διπλωματικές ήττες, τότε η ευθύνη για την αλλαγή πορείας βαραίνει πλέον το Μέγαρο Μαξίμου. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί αμέτοχη την απομόνωσή της.
