Καλημέρα στους γενναίους που ξύπνησαν και σήμερα σε αυτή τη χώρα, προσπαθώντας να συνδυάσουν τον πρωινό καφέ με τις ειδήσεις που μοιάζουν περισσότερο με σενάριο σουρεαλιστικής κωμωδίας παρά με πραγματικότητα. Αν νιώθετε ότι ο κόσμος γύρω μας τρέχει με χίλια ενώ εμείς είμαστε κολλημένοι στην κίνηση της Λεμεσού, μην ανησυχείτε, δεν φταίει η καφεΐνη. Φταίει η ίδια η ζωή που αποφάσισε να μας κάνει πρωταγωνιστές σε μια παγκόσμια φάρσα.
Η Ολγκίν και το κρυφτό της πολιτικής βούλησης
Η Μαρία Άνχελα Ολγκίν, η απεσταλμένη του ΟΗΕ, μας είπε το αυτονόητο: «Είμαστε κοντά, αλλά λείπει η πολιτική βούληση». Μετάφραση για εμάς τους κοινούς θνητούς: Ξέρουμε πού είναι το τέρμα, αλλά προτιμάμε να κάνουμε κύκλους γύρω από το τετράγωνο για να μην φτάσουμε ποτέ, γιατί μετά θα πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε σοβαρά. Είναι σαν να λες σε κάποιον ότι ξέρει να μαγειρεύει, αλλά του λείπει η βούληση να ανάψει το μάτι της κουζίνας. Καλή όρεξη σε όλους μας, το μενού έχει πάλι «συζητήσεις επί των συζητήσεων».
Βροχές, σκόνη και η Λεμεσός σε ρυθμούς καταδίωξης
Ο καιρός στην Κύπρο αποφάσισε να μας κάνει δώρο λίγη βροχή και σκόνη, ίσα-ίσα για να λερώσει τα πλυμένα αυτοκίνητα και να μας θυμίσει ότι η φύση έχει χιούμορ. Στο μεταξύ, στη Λεμεσό, ένας 26χρονος αποφάσισε να παίξει το δικό του «Fast and Furious» παρασύροντας αστυνομικό. Φαίνεται πως κάποιοι μπερδεύουν τους δρόμους της πόλης με πίστα του PlayStation, ξεχνώντας ότι το «Game Over» στην πραγματική ζωή δεν έχει κουμπί επανεκκίνησης.
Διεθνείς αναταράξεις: Από τον Λούλα στον Σαλβίνι
Στον υπόλοιπο πλανήτη, ο Λούλα επιστρέφει στη Βραζιλία, ο Σαλβίνι στην Ιταλία θέλει να σταματήσει τα όπλα (μάλλον για να τα δώσει όλα στους οδηγούς ταξί που απεργούν), και ο Τραμπ συνεχίζει να μοιράζει χαρακτηρισμούς που κάνουν τη Λιβύη να ζητά εξηγήσεις. Είναι μια υπέροχη μέρα για τη διπλωματία, όπου όλοι μιλούν, κανείς δεν ακούει και όλοι περιμένουν τον επόμενο Νοέμβριο για να δουν αν θα αλλάξει κάτι ή αν θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Ατάκα του Πρωινού
Όσο η πολιτική βούληση θα είναι είδος προς εξαφάνιση, εμείς θα συνεχίσουμε να πίνουμε καφέ, να βρίζουμε τη σκόνη και να ελπίζουμε ότι τουλάχιστον η καφετιέρα μας δεν θα χρειαστεί «διεθνή μεσολάβηση» για να λειτουργήσει σήμερα.
