Της Σοφίας Ιωάννου
- Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται να μας φέρει πιο κοντά, αλλά συχνά πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο.
- Στις καφετέριες της Λευκωσίας, στους πολυσύχναστους δρόμους της Λεμεσού ή δίπλα στο κύμα στη Λάρνακα, βλέπουμε παρέες ανθρώπων να συνυπάρχουν σιωπηλά, με τα βλέμματα καθηλωμένα σε μια μικρή ψηφιακή οθόνη.
- Ξεχνάμε πώς είναι να κοιτάζουμε τον συνομιλητή μας στα μάτια, να μοιραζόμαστε μια αυθεντική σιωπή χωρίς την ανάγκη συνεχούς δικτύωσης και άμεσης επιβεβαίωσης.
Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται να μας φέρει πιο κοντά, αλλά συχνά πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο. Στις καφετέριες της Λευκωσίας, στους πολυσύχναστους δρόμους της Λεμεσού ή δίπλα στο κύμα στη Λάρνακα, βλέπουμε παρέες ανθρώπων να συνυπάρχουν σιωπηλά, με τα βλέμματα καθηλωμένα σε μια μικρή ψηφιακή οθόνη. Ξεχνάμε πώς είναι να κοιτάζουμε τον συνομιλητή μας στα μάτια, να μοιραζόμαστε μια αυθεντική σιωπή χωρίς την ανάγκη συνεχούς δικτύωσης και άμεσης επιβεβαίωσης. Η ψηφιακή μας φυλακή είναι αόρατη, φτιαγμένη από likes, notifications και ατέλειωτο σκρολάρισμα που κλέβει τις πιο όμορφες στιγμές της καθημερινότητάς μας.
Αυτή η εξάρτηση δεν αφορά μόνο τη χαμένη προσοχή μας, αλλά διαβρώνει την ίδια την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Όταν ο χρόνος μας καταναλώνεται σε εικονικούς κόσμους, οι ουσιαστικές συζητήσεις γίνονται σπάνιες και η ενσυναίσθηση δίνει τη θέση της στην επιφανειακή κριτική. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν βλέποντας πρότυπα αποξένωσης, μαθαίνοντας να μετρούν την αξία τους με βάση αριθμούς και αλγορίθμους. Είναι όμως στο χέρι μας να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας, να κλείσουμε τα κινητά μας έστω για λίγες ώρες την ημέρα και να θυμηθούμε τη ζεστασιά μιας πραγματικής, ζωντανής αγκαλιάς.
Ας κάνουμε λοιπόν μια συνειδητή προσπάθεια να επιστρέψουμε στα βασικά. Η Κύπρος μας προσφέρει τόσες ομορφιές, από τα γραφικά σοκάκια της Πάφου μέχρι τα ηλιόλουστα χωριά μας, που αξίζει να τις ζήσουμε με τις αισθήσεις μας ανοιχτές και όχι μέσα από το φίλτρο μιας κάμερας. Ας ξαναβρούμε τον χρόνο για ουσιαστική επικοινωνία, για βόλτες χωρίς κινητά, για γέλια που αντηχούν αληθινά και όχι ψηφιακά. Η ζωή συμβαίνει τώρα, έξω από τις οθόνες, και μας περιμένει να τη ζήσουμε στο ακέραιο.
