Πίσω από τις εντυπωσιακές αναπτύξεις, τα ψηλά κτίρια της παραλιακής και τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας, μια αθόρυβη αλλά βαθιά αλλαγή συντελείται στις κυπριακές πόλεις: η σταδιακή υποχώρηση της αυθεντικής ανθρώπινης επαφής και το φαινόμενο της αστικής απομόνωσης.
Για δεκαετίες, η κυπριακή κοινωνία προσδιοριζόταν από την έννοια της γειτονιάς, του ανοιχτού σπιτιού και της άμεσης κοινωνικότητας. Σήμερα, κλεισμένοι στα διαμερίσματα και απορροφημένοι από τις οθόνες των κινητών μας, βιώνουμε μια παράδοξη πραγματικότητα: είμαστε πιο «δικτυωμένοι» από ποτέ, αλλά ίσως πιο μόνοι από ποτέ.
Η αποξένωση δεν είναι απλώς ένα προσωπικό συναίσθημα· είναι ένα βαθύτερο κοινωνικό σύμπτωμα. Οι πόλεις μας χρειάζονται επειγόντως δημόσιους χώρους που να ενθαρρύνουν τη συνάντηση, πάρκα με ζωή, πολιτιστικές εστίες και πρωτοβουλίες γειτονιάς που θα ξαναφέρουν τους ανθρώπους κοντά. Η αναζήτηση της ποιότητας ζωής δεν μετριέται μόνο σε τετραγωνικά και οικονομικούς δείκτες, αλλά στη ζεστασιά των σχέσεων που καταφέρνουμε να διατηρήσουμε ζωντανές.
Γράφει η Σοφία Ιωάννου, στη στήλη «Με Άλλη Ματιά» του Cyprus24
